سلام دوستاي خوبم.

امروز خيلي دلم گرفته بود. به خاطر همين اومدم دلتنگيمو اينجا بذارم تا يه كم آروم بشم. پارسال اين موقع من جايي بودم كه هميشه آرزوم بود. ماهي اينبار تو درياي مادي آبي كه رو زمينه غرق نبود ، بلكه تو يه درياي نور غرق بودم كه اصلا نمي دونستم دور و برم چه خبره. كنار گذاشتن تمام فكر و مشغوليت هاي زندگي تو 15 روز در كنار خونه خدا حس بي نظيريه كه نميشه وصف كرد. جايي كه خودم بودم و خداي خودم، ديگه هيچي... .

چقدر قشنگ بود لحظه ايي كه چشمم به ديوار سياهي افتاد و مات اون بودم و سرم آروم آروم بالا مي رفت تا انتهاي اون ديوار را ببينم. چقدر زلال بودن چند قطره اشكي كه اون لحظه بدون اراده از روي گونه هام افتادن روي دستام كه هنوز به حالت سجده روي زمين خشك شده بود!!! هيچكس را نميديدم جز ديوار مقابلم رو و آسموني كه آبي ترين آبي بود. چقدر لطيف بود نسيمي كه موقع راه رفتن رو سنگفرش مسجدالحرام صورتم را نوازش مي كردو چقدر شور و هيجان داشت پيمودن صفا و مروه

همه چيز در نهايت زيبايي خودش بود...

مدينه دلم برات تنگ شده. خيلي زياد. چقدر حرم پيامبرت دوست داشتني بود. چقدر بقيع غمناك بود...

اولين باري كه حرم پيامبر رو شب ديدم هيچ وقت فراموش نمي كنم. ساعت 23 به وقت عربستان بود. شب مثل مخمل سياه روي شهر را گرفته بود. مناره هاي سفيدي كه انگار تا خود عرش بالا رفتن و آسمون را به زمين وصل كردن. گنبد خضرا ميون اونها به زيبايي تمام به چشم مياد. ماه گوشه ي آسمون بود. ولي اصلا در مقابل اين حرم زيبا به چشم نمي اومد و اگه دقت نمي كردي اصلا ديده نمي شد.

جده چه شهر گرمي. از پله هاي هواپيما پايين كه اومدم هواي سنگين را كاملا حس كردم. تحويل گرفتن بار و چك كردن پاسپورت ها چقدر طول كشيد. يادمه ماموري كه پاسپورت منو چك مي كرد پوستش خيلي سياه بود. يه نگاه به من انداخت لبخند زد گفت زينب؟ گفتم OK  . بهم فهموند كه بگم نعم. گفتم نعم!!! دوباره پرسيد زينب؟ اينبار گفتم نعم. بعد پاسپورتمو داد بهم. بچه ها مشغول روشن كردن موبايل هاشون بودن و ساعت هاشون را به وقت عربستان تنظيم كردن. ولي من اينكار را تا روز اخر نكردم و موبايلم را هم تا روز آخر مدينه روشن نكردم. دلم نمي خواست با چيزاي ديگه سرگرم بشم. جاده جده_ مدينه خشك و بيابوني بود كاملا شبيه تهران _ قم بود. گرم و بي انتها...!!!

تنها چيزي كه هر از چند گاهي تنوعي به وجود مي آورد تابلوهايي بود كه عبارت هاي سبحان الله يا الحمدالله  و ... روشون نوشته شده بود.

اين سفرم مثل سفراي ديگه ام تموم شد ولي خيلي با اوناي ديگه فرق داشت... تو اين سفر من به اوج نور و سپيدي سفر كردم. وقتي برگشتم خونمون كاملا حس كردم كه چقدر تغيير كردم. اخلاقم  رفتارم. همه چي...

اون موقع كه مي رفتم بعضي از شماهارو مي شناختم و تعدادي را هم نمي شناختم ولي اونايي رو كه مي شناختم مي دونن اونجا به يادشون بودم و به جاي تك تكشون نماز خوندم.

شعر بالا رو  همین جوری گذاشتم ها . چون ازش خوشم میاد

جک:

خر پير وقت مردن به خرهاي ديگر وصيت کرد وگفت 1- بر سر يه مشت علف دعوا نکنيد 2- گورخررا دوست بداريد پسر عمويتان است 3- ترکها با ما هيچ نسبتي ندارند الکي خود را به ما نسبت ميدهند اصليت ما از تهران است

سلام دوستای خوبم. از کافی نت سپیدنت زنجان براتون می نویسم. اینجا اصلا خوش نمی گذره. می خوام همین فردا برگردم سنندج. همه خیابونا رو کندن. هر شب بارون میاد. ملت بی جنبه تشریف دارن ( البته ببخشید ها ) یه رمان شروع کرده بودم به اسم شوهر آهو خانم نوشته علی محمد افغانی که تو سنندج جا موند . یه طرف هم دلم پیش اونه!!! نرگس هم هر شب زنگ می زنه میگه برگرد. یه اس ام اسای عاشقونه ایی هر شب میزنه آدم کفش می بره!!! می گه وقتی ما با هم باشیم اطلسی های خوه می خندن. گفتم اره جون خودت وقتی ما با همیم مامان بابامون از دستمون گریه می کنن اینقد شلوغ می کنم.

دست همه ی اونایی که سر میزنن درد نکنه. موفق باشین. از سنندج برمی گردم

یه خبر از دختر یکی از خوانندها ی لبنان دوست داشتین ببینین